ឧប្បាទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.កើតឡើង (ដូច ឧប្បត្តិ); វិ. ឧប្បជ្ជនំ>ឧប្បាទោ ។ -ប្បច្ចយត្ថ បុំ. អត្ថថាជាបច្ច័យនៃកិ.កើតឡើង, អត្ថថាជាបច្ច័យដល់កិ.កើតឡើង, អត្ថថាកិ.កើតឡើងជាបច្ច័យ ។ -វយត្ថ បុំ. អត្ថថា កិ.កើតឡើងនិងកិ.សូន្យទៅជាធម្មតា; វិ. ឧប្បាទោ ច វយោ ច>ឧប្បាទវយោ, ឧប្បាទវយោ ធម្មោ>ឧប្បាទវយធម្មោ, ឧប្បាទវយធម្មោ យេសំ អត្ថីតិ>ឧប្បាទវយធម្មិនោ ។ ហេតុដែលកើតឡើងមានចន្ទគ្រាះជាដើម (ដូច គ្គាហាទិក) ។ វិការនៃអត្ថន័យដែលកើតសំដែងផលល្អនិងអាក្រក់, បាឡីខ្លះ ឧបាតោ (ដូច ឧត្បាត) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.កើតឡើង; វិ. ឧប្បជ្ជនំ>ឧប្បាទោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ឧប្បជ្ជនំ ឧប្បជ្ជតីតិ វា ឧប្បាទោ, យថា ឧប្បាទា វា ភិក្ខវេ តថាគតានន្តិ, ឧបុព្វ - បទ គតិម្ហិ, ណោ. ឧប្បជ្ជតិ ចិត្តំ ឯតេនាតិ ឧប្បាទោ វេទនាទិក្ខន្ធត្តយំ. សុភាសភផលំ បកាសេន្តោ បជ្ជតិ [បតតិ] គច្ឆតីតិ ឧប្បាទោ, ឧប្បាតោ, ឧបុព្វ - បទ គតិម្ហិ, ណោ, តស្ស ទោ.