ឱវាទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ឱវាទ, កិ.ទូន្មាន ឬ វាទៈដែលបុគ្គលទូន្មាន (ដូច អនុសិដ្ឋិ); វិ. ឱវាទនំ>ឱវាទោ, ឱវាទិយតេតិ វា>ឱវាទោ ។ -គាថា ឥ. គាថាជាឱវាទ, គាថាជាគ្រឿងទូន្មាន ។ -ត្ថ បុំ. ប្រយោជន៍ដល់ឱវាទ, សេចក្តីត្រូវការដល់ឱវាទ ។ -ទាយក បុំ. អ្នកឱ្យនូវឱវាទ ។ -ប្បដិគ្គាហក បុំ. អ្នកកាន់យកចំពោះនូវឱវាទ, អ្នកទទួលនូវឱវាទ (បដិគ្គាហក<បដិ+គហ+ណ្វុ); វិ. ឱវាទំ បដិគ្គណ្ហាតីតិ>ឱវាទប្បដិគ្គាហកោ ។ -មត្ត គុ. ពាក្យគ្រាន់តែឱវាទ, ត្រឹមតែឱវាទ, សព្វបើឱវាទ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ឱវាទ, កិ.ទូន្មាន ឬវាទៈដែលបុគ្គលទូន្មាន; វិ. ឱវទនំ>ឱវាទោ, ឱវទិយតេតិ វា>ឱវាទោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ឱវទនំ ឱវាទោ អនុសដ្ឋិ, អវបុព្វ - វទ វិយត្តិយំ វាចាយំ, ណោ. សំវរត្ថាយ អវមទ្ទិត្វា វទនំ ឱវាទោ, អវបុព្វ - វទធាតុ, ណបច្ចយោ.